Dag 13 -16: Ma 19/8 - Do 22/8: Milano (I)

Na enkele tamme uurtjes in het nachtelijke station van Milaan, begonnen we toch weer wat te twijfelen over onze reisplannen. Sowieso dat er goedkopere alternatieven mogelijk waren.
Na heel wat geknoei via een zwakke wifi-verbinding, werd er uiteindelijk een waardig alternatief opgesteld.

Op donderdag 22/8 zullen we de Eurolinesbus nemen richting Antwerpen, met geplande aankomst op vrijdag 23/8, rond 13u.

Nu dus nog wat de toerist uithangen in Milaan en zodoende toch nog (hopelijk) met een goed gevoel naar huis!

Als er geen rampen gebeuren vormt dit berichtje het einde van onze blog.
Bedankt voor het volgen, excuses voor de late updates en hopelijk allemaal tot snel!

En onthoud: Nooit liften door Italië! ;)

PS: Het regent...

Dag 12: Zo 18/7: Bari (I) - Milano (I)

Na zoveel pech, ongeluk, tegenslag, bleinen en stijve spieren, was het enthousiasme stilaan moeilijk vast te houden. Ook was ons water op, waardoor we stilaan uitdroogden en niet eens oplosontbijt konden bereiden.

Om niet te snel op te geven plaatsten we ons weer op de baan voor nog een anderhalf uur vruchteloos liftplezier. De onbeleefdheid van de Italianen ergerde ons mateloos en uiteindelijk besloten we terug te gaan naar Bari centrum en zo snel mogelijk uit Italië te vertrekken per trein.

Jammer genoeg hield dit ook in dat we het hele eind moesten terugwandelen! Dit keer hadden we gelukkig schoenen aan i.p.v. sleffers!

Aan de rand van Bari gekomen, namen we de bus en zagen we al de kilometers die ons de vorige avond zoveel tijd en pijn hadden gekost voorbijflitsen. Zéér frustrerend.

In het station kregen we een trein te pakken naar Bologna, alwaar we moesten overstappen op de trein naar Milaan. Jammer genoeg namen we de verkeerde trein ('sneldienst' ipv gewone) waardoor we nog een boete van €52 in ons gezicht gewreven kregen. De 'pechdag' lijkt stilaan over te vloeien in een 'pechweekend'

In Milaan aangekomen, kregen we te horen dat de trein naar Parijs reeds volzet was. Het zou dus overnachten worden in het centraal station van Milaan, Als we hier niet buitengegooid worden natuurlijk ...

Het pechweekend heeft duidelijk al onze energie en reisvreugde opgevreten en nu willen we eigenlijk gewoon zo snel mogelijk in ons bedje geraken :)

VIVA ITALIA!

Dag 11: Za 17/8: Mikulici (HR) - Bari (I) => PECHDAG!

Zoveel geluk als we hadden op de heenreis, zoveel pech hadden we deze dag.
Hoewel we een viertal wekkers hadden ingesteld slaagden we er niet in om tijdig aan de bushalte te gaan staan. Aangezien we onze boot reeds hadden betaald en deze dus niet wilden missen, begonnen we aan een zware wandeling richting Dubrovnik.
Na 10km stappen begonnen we in  tijdnood te geraken en bleef de enige overgebleven mogelijkheid het nemen van een taxi. Hierdoor kwamen we gelukkig nog op tijd aan, maar wel met zéér pijnlijke voetjes, schouders en vooral kopjes, aangezien twee gigantische katers ons te pakken hadden gekregen.
Op de boot zelf probeerden we dan ook snel om geschikte 'ontnuchteringsplaatsjes' te vinden, wat niet makkelijk is met een honderdtal luidruchtige Italianen in de buurt.

Toen we in Bari aankwamen gingen we op zoek naar de autostrade, om zodoende nog op een parking te geraken voor het té laat en te donker werd.
Uiteindelijk vonden we pijltjes richting autostrade die we dan maar besloten te volgen, aangezien liften in de stad zonder succes bleef.

De wandeling tot de autostrade bleek jammer genoeg gigantisch te zijn! Opnieuw hadden we al snel twee uur en half gewandeld toen we aan een tankstation kwamen aan de rand van Bari, waar we een lift kregen van een Italiaanse man tot aan de juiste oprit.

Ook daar spendeerden we ruim twee vruchteloze uurtjes, vooraleer we de strijdbijl begroeven en onze tent in de berm gooiden.
De sleffers werden eindelijk af de voetjes gescheurd en al snel verkeerden we in dromenland.

TIP: Ga niet liften in Italië!

Dag 4-10: Za 10/8 - Vrij 16/8: Mikulici (HR)

Oorspronkelijk hadden we twee dagen Kroatische vakantie gepland, namelijk op 15 en 16 augustus. Door onze topreissnelheid werd dit nu een dikke week! Uiteraard werd dan ook overwogen om eventueel iets vroeger dan gepland door te reizen naar Italië. Toen we echter vernamen dat Slavko speciaal verlof had gepakt die dagen, werd dit idee al snel weer van tafel geveegd.

We kregen te horen dat het hier al sinds mei 2013 niet meer had geregend en de enorme droogte al de vegetatie deed afsterven.
Dit horen deed ons zo veel verdriet dat we onze Belgische talenten aanspraken om de hemelsluizen te openen. Een onweer zonder weerga was het gevolg!
Kleine modderstroompjes, overvolle cafés enz. waren schering en inslag.

We vulden het grootste deel van onze tijd met uitstapje naar de stranden in Molunat, terrasjes, wandelingen, een daguitstap naar Dubrovnik en nog zoveel meer!
Ook was er in Mikulici een plaatselijk voetbaltournooi aan de gang, waarop we massaal weddenschappen sloten en onze zuurverdiende vogels, vissen en beren verspeelden.

Vrijdag was het afscheid dan aangebroken. Als dank voor de gastvrijheid, stelden we een visserspakketje samen (vislijn, haakjes, ...) ook hadden Rinke en Slavko voor ons een verrassing, een prachtig flesje plaatselijke olijfolie. De geschenken waren bij beide partijen een prachtschot in de roos!
's Avonds volgde dan nog de voetbalfinale en de hoofdpijnbezorgende afterparty, waarna we wat zouden snoozen in de hangmat, tot de bus langs zou komen rond 5u30.

Dag 3: 9/8: Zagreb (HR) - Mikulici (HR)

Om 8u20 vertrok onze chauffeur naar Dubrovnik. Vandaag was hij al een stukje minder islamhaatpredikent en achteraf gezien was het nog een redelijk aangename rit. Toch waren er enkele asociale kantjes die weer aan het licht kwamen, zoals heel de tijd aan de linkerkant rijden en niemand voorbij willen laten steken, met als klap op de vuurpijl andere chauffeurs verbaal aan te vallen: 'De weg is niet van u alleen é!'

Gelukkig waren er dus ook enkele socialere momentjes. Een traktatie op een kriekenflap, het uitproberen van lokale kwaliteitsproducten zoals oesters, nectarines en 5kg verse vijgen. (Sindsdien hebben we geen vijgen meer aangeraakt wegens overdosis.)

Uiteindelijk kwam de rit ten einde in Dubrovnik city, waar we nog snel de bus namen tot in Zvekovica. Als we van hieruit nog konden liften tot in Gruda, zou Slavko ons komen ophalen.
Zo gezegd zo gedaan. Na een half uurtje geduld zaten we opnieuw in de wagen met een jongedame die ons afzette aan supermarkt Tommy, waar na een paar minuutjes ook Slavko ten tonele verscheen.
Na een korte kennismaking met Ian, kon onze laatste rit beginnen, net als een gezellige avond vol drank, gelach en (bij)gepraat.

Dag 2: Do 8/8: Munich (D) - Zagreb (HR)

Om 10u werden we door een stralend zonnetje uit onze tent gelokt en begonnen we aan ons ontbijtje: minute soep en choco-chino. Heerlijk!
Ook een opfrissing van onze slaapkopjes was van het hoogste belang, aangezien onze grootste troef volgens onze liftgevers ons frisse voorkomen was.

Tegen 11u30 gingen we deze troef nog eens uitspelen en blijkbaar werkte hij nog. Een jonge dame kon ons vervoeren tot in Rosenheim. Het tanksstation waar we werden gedropt, was spijtig genoeg totaal ongeschikt om te liften, maar gelukkig zagen we alles al wat helderder, nu het gestopt was met regenen.
Uiteindelijk vonden we een man met een buitenverblijf in zijn auto, die ons een klein beetje verder kon droppen op een drukkere parking.

Aangezien we nu (13u50) vlakbij de grens met Oostenrijk zaten, probeerden we eens iets anders uit. (zie foto) En toen (14u10) gebeurde het...
Een Kroatische auto stopte:
'Where are you from?'
- 'Belgium'
- 'Aha! En naar waar moet ge?'
- (verbazing) 'Dubrovnik'
- 'Jamaar mannen, ni overdrijven e, ik ga ook naar Dubrovnik. Stap maar in en dan zien we nog wel.'
Deze Kroaat had dus een dubbele nationaliteit en verbleef meestal in Mol.
We spraken af om mee te rijden tot in Zagreb en van daaruit weer elk onze eigen weg te gaan.

De rit was minder aangenaam dan gehoopt, daar onze chauffeur een rasechte racist bleek te zijn die ons aanmoedigde om de islam met geweld te verdrijven.
Bij aankomst in Zagreb gaf de chauffeur ons nog zijn nummer: 'Laat maar iets weten als je niets meer vindt, dan rijden we morgen samen naar Dubrovnik.'

Na wat rondkuieren op de parking, besloten we voor de 'easy-way' te kiezen en de volgende dag met deze man verder te rijden. We zouden nog wachten met sms-en tot het donker werd en na Ian zijn marteling, zou Felix de volgende dag voorin zitten.
Op ons berichtje antwoorde de man: 'Oké, ik kom jullie zodadelijk ophalen.'
Blijkbaar stond ons nog een nachtelijk stadsbezoek te wachten. Dit bleek uiteindelijk een enorm succes! De man deed redelijk normaal, een prachtige stad en Belgische bieren! Twee Duvels, Leffe's en enkele Stella's later, arriveerden we terug op onze parking.
Hier werd onze zoektocht naar een slaapplek echter onderbroken door een bewakingsagent die ons begeleidde naar de camping. Het werd dus een veel te korte en betaalde nacht, met als enige voordeel een verfrissende douche in de ochtend en zekerheid over de laatste kilometers.

DAG 1: Woe 7/8: Antwerpen (B) - Munich (D)

Na het bescheiden, maar zéér gezellige afscheidsfeestje, stonden we 's morgens al vroeg te popelen om aan ons avontuur te beginnen. We controleerden nog een laatste keer onze bagage en gingen toen van start...
Het bleek echter al na twee straten om een valse start te gaan, aangezien het aanvankelijk lumineuze idee van Felix, om de bagage in een overzichtelijke sporttas te steken, toch niet zo comfortabel bleek te zijn. Dus wij terug naar huis om de  bagage over te laden in de gehate rugzak.
Rond 10u15 was het dan echt zo ver.

Om niet per toeval bij een leerling van .zelf in de auto terecht te komen, namen we de tram tot aan de oprit van de autostrade alwaar we ons op voorhand geschreven bordje bovenhaalden. Het eerste doel werd vastgelegd op 'Hasselt'.
Na een kwartiertje in de miserige regen te liften, had Ian zijn allereerste lift te pakken.
Een moment om voor eeuwig te koesteren: Woe 7/8, 11u-11u25, Antwerpen - Geel Oost, chauffeur: dame van de arbeidsinspectie.
Voor ons kwam deze liftbestemming zeer goed uit, aangezien we ons al vanaf de vorige avond afvroegen of het niet beter was geweest om vanuit Geel, bij Ian thuis, te vertrekken. Nu zouden we dit dan toch nog kunnen uittesten.
En jawel, met succes!

Het busje waar we nu in belandden, behoorde toe aan een typische Limburgse jongeman. Hij kwam rechtstreeks van de Lokerse Feesten en op weg naar zijn werk bij Belfius bank. Op de vraag of hij wel fit genoeg was om te werken, volgende volgende veelzeggende uitspraken: "Het is toch maar het geld van iemand anders." en "Eigenlijk doe ik daar gewoon wat ik wil."
Wat ons betreft komt Belfius duidelijk in de aanmerking voor 'Beste werkplek van het jaar 2013'.

Na deze vrolijke rit, kwamen we aan op bet knooppunt in Lummen, de ideale plek om ons liftdoel te wijzigen naar 'Aken'.
10 minuutjes later, bleek dat we niet de enigen waren die richting Aken trokken, want rond 11u05 konden we al in een volgend busje stappen. Dit keer bij een stevig gebouwde visser. Deze brave man bracht o s verder tot de op-/afrit van Houthalen (of toch ongeveer)
Hier duurde het nog geen twee minuten of we zaten alweer in de wagen. Een mama, samen met haar kleuterzoontje. Het bleek voor haar de eerste keer te zijn dat ze lifters meenam en dat enkel omdat we er zo betrouwbaar en  verzorgd uitzagen. Wat voor Ian uiteraard een grote verrassing was om te horen. :-)
We werden afgezet in Genk en vervolgens meegenomen door een eenzame man tot net over de Nederlandse grens, waar een jonge verpleegkundige ons dan weer verder bracht tot aan een grote IKEA met bijhorende tankstations in Heerlen.
Ondertussen was het al na 13u en we besloten een korte mkddagpauze te houden bij de 'kroketmuur'. De regen achtervolgde ons nog steeds!

Twee kroketten en enkele sandwiches later, begonnen we opnieuw aan onze liftverplichtingen, tot we door de tankstationuitbaatster vriendelijk werden verzocht ergens anders te gaan staan.
Zonder morren pakten we onze spullen, aangezien we toch net vernomen hadden dat we aan de verkeerde kant van de weg stonden.
Uiteindelijk duurde het nog tot 15u11 vooraleer we weer verder konden. Deze man kon ons tot vlak bij Aken brengen en was het wachten dus wel waard.

Anderhalf uur en twee liften later stonden we op een rustige parking met zicht op het prachtige Keulen. Daar dit een rustige parking was, ging het liften ook maar rustig vooruit.
We hadden besproken om minimaal op de juiste autostrade richting Frankfurt A.M. te geraken en om die reden sloegen we ook een liftaanbod af van iemand die ons tot in de stad kon brengen
Hoewel dit zeker voor vertraging zou hebben gezorgd, heeft deze beslissing ons nog lang blijven achtervolgen. Het was namelijk een prachtige auto met privé chauffeur en een nog prachtigere dame op de achterbank. Dit had enkele aangename kilometers kunnen opleveren!

Rond 18u20 geraakten we eindelijk weer op gang dankzij een koffie- en watermachineman die ons tot in Frankfurt kon brengen, een slordige 200km verderop.
Hier aangekomen begonnen de buikjes te grollen en betraden we onze eerste Burger King van deze reis.

Bij het verlaten van dit hoogstaande restaurant, was het 21u en al redelijk donker. We kwamen overeen om nog tot 22u verder te liften en daarna op zoek te gaan naar een mooie slaapplaats.
Zo ver kwam het echter niet. Amper drie meter uit de Burger King, sprak een kerel ons aan. Na wat gebabbel, kwamen we te weten dat hij limo-chauffeur was en ons gerust nog tot Munich kon brengen, een dikke 400km dus.

Onze rugzak werden in de €140.000 kostende mercedes geladen en een zéér gezellige en lachwekkende rit kon beginnen.
Mopje van de dag: 'Wat krijgt een Nederlander die drie keer zakt voor zijn rij-examen? ....
Een oranje nummerplaat met zwarte letters!'

Na een uurtje werden de massagestoelen in actie gezet en nog eens twee uur later arriveerden we in Munich. (Inderdaad af en toe eens goed doodgereden (250km/u, aangezien de wagen gewoon niet sneller kon))

We zochten een geschikt slaapplekje naast een maisveld en waren klaar om onze eerste succesdag af te sluiten.
Jammer genoeg hong mijn matje niet meer aan de rugzak, maar buiten dat en het slechte weer: geen klachten te melden.

Slaapwel!

Preview (DEEL 3)

(Lees eerst 'Preview' en 'Preview (DEEL2)')

»» 6u45, tijd om op te staan!
Na een goede nachtrust van een tweetal uurtjes en het gezelschap van een triljoen slakken, werd de dag in schoonheid gestart met een lauwe smoothie als ontbijt.

»» Rond 7u30 werd het dan tijd om opnieuw aan het liften te gaan.
Een doorsnee koppel met caravan uit de Franse Ardennen (het koppel toch alvast, van de caravan ben ik niet zeker) kon me een lift geven tot aan de parking 'la plane d'ouest', een behoorlijk stukje verderop. Onderweg stopten we nog voor een ontbijtje dat bestond uit koffie en zelfgemaakte koekjes, van de bevalling dochter.
(Ja, die was er ook. De auto achter ons bevatte blijkbaar één bijbehorende oma en twee kinderen.) Rond 8u45 kwamen we aan, waarna ik nogmaals een kleine pauze nam in het airco-bevattende winkeltje.

»» 10u20, hoog tijd om verder te gaan! Vol goede moed een Belgische chauffeur aangesproken (bleek gelukkig een Vlaming, want ik was te moe voor Frans ;) ), maar de man was niet echt enthousiast.
Gelukkig heb ik hem tijdens het tanken toch nog kunnen overtuigen, dankzij mijn geweldige persoonlijkheid.
Het werd uiteindelijk een lange, maar zeer gezellige lift en rond 11u10 passeerden we de Spaanse grens!
Mijn chauffeur begon vervolgens over zijn hevige hoogtevrees en de schrik om de Pyreneeën over te steken. :)
Jammer genoeg moesten ze een andere afslag nemen en lieten ze me uitstappen ter hoogte van Sant Feliu.
Barcelona was nu minder dan 100km veder!!

»» Rond 12u15 begon ik aan de volgende, moeizame liftsessie.
Uiteindelijk belandde ik bij Theo en Elly in de auto.
Inderdaad een Nederlands koppel met bijhorende caravan.
Zij konden me afzetten in het centrum van Barcelona!
Wat uiteindelijk ook gebeurde, nadat den Theo een paar keer verkeerd was gereden, omdat hij de gps niet snapte.

Deze heuglijke aankomst vond plaats rond 14u45.

»» Maar tijd voor rust was er pas rond 19u, na heel Barcelona doorgeknoeid te zijn op zoek naar een geschikt hostel.
Met pijn aan de voetjes en een fris pintje werd deze preview afgesloten. Op naar het volgende avontuur!

Preview (DEEL 2)

(Lees eerst 'Preview')

»» Rond 1u08, kwam ik tot de conclusie dat elke minuut vijf keer rechtveren en 10seconden rondkijken op zoek naar terugkerende zwervers, geen geweldige nachtrust kon opleveren.
Door deze slaappoging was ik eveneens weer klaarwakker geworden en ik besloot dan maar om gewoon nog wat verder zuidwaarts te proberen geraken.

»» Dit bleek al snel de juiste keuze! Een spontane kleurling vertelde me me aan het volgende tankstation af te willen zetten. Dit werd echter steeds opnieuw 'het volgende' station, waardoor ik best wel wat km's begon te vorderen. Rond 2u18 kwam ik aan in Montpelier.

»» Weer redelijk snel kreeg ik een lift te pakken. Dit keer een grietje dat me wilde meenemen uit eigenbelang. Niets verkeerd denken, ze kwam namelijk net terug van een feestje en was  gewoon heel moe en blij iemand te kunnen meenemen om makkelijker wakker te blijven.
Nadat ik haar melde zelf al 43,25 uur niet geslapen te hebben leek ze toch niet echt gerustgesteld.
Maar ondanks enkele ongeplande baanvakwisselingen, geraakten we zonder kleerscheuren om 3u27 tot in Beziers.

»» De lange rit had echter haar tol geëist. Ik was nog extra moe geworden en de auto's wilden ook niet meer bijten. Uiteindelijk, zoals altijd, wint de slaap.
Rond 4u30 werd het kamp opgeslagen. Dit keer in de berm naast de péage en met slaapzak aangezien het (eindelijk) behoorlijk was afgekoeld.

Preview

Kwestie van al een beetje te oefenen, besloot ik om al liftend naar Barcelona te trekken. Op zaterdag 27 juli hadden we namelijk een appartementje gereserveerd om daar een weekje te luieren.
Om zeker tijdig te arriveren, appartement staat namelijk op mijn naam :) , nam ik een tijdmarge van 1 week. = 200km per dag, no stress involved.
Voor diegenen die geen zin hebben om alles te lezen: ik ben reeds sinds gisterennamiddag succesvol aangekomen in Barcelona. Het is dus (te goed) gelukt.
Voor diegenen die toch werkelijk geïnteresseerd zijn, hieronder een uitgebreid verslag.
Vrijdag 19/7/2013:
»» Om op een sfeervolle manier in gang te schieten, heb je een BBQ nodig. Gelukkig was den Buts bereid om speciaal voor deze gelegenheid er eentje te organiseren. (of dat maak ik mezelf toch graag wijs)
Aansluitend op dit festijn, begon het avontuur 'en grand vitesse'. Shana, Ivan en Sunita reden namelijk 's nachts nog naar Zuid Frankrijk en ik kon nog mee. De eerste duizend km waren dus al geen probleem meer. :)
In 'Gye' hadden we wel een kleine aanvaring met een politievoertuig, maar dit bleek al bij al nog mee te vallen. (zie foto.)

Zaterdag 20/7/2013:
»» +/- 30km voor Valence werd ik uit de Ivanmobiel gegooid en begon het echte liften. Spijtig genoeg begon het niet al te vlot. De mensen negeerden me straal en mijn enige troost waren dan ook de twee plaatselijke meisjes die als vakantiejob gratis drankjes stonden uit te delen. Eén van de twee vond ik wel de moeite waard om mijn beste Frans eens voor boven te halen, wat me een boel gratis drankjes opleverde. (die in de brandende zon echt wel van pas kwamen!)
Na 2,5u afzien kreeg ik dan toch nog een lift van een baardbezittend man met een rommelauto en kind. Deze rit bracht me tot in Valence sud. Volgens hem had ik meer kans op de N7 (route national) dus dat werd dan ook het nieuwe plan.
»» En inderdaad, reeds na 15 minuten stopte er een klein autootje, met, tot mijn grote genoegen, een superknap grietje aan het stuur! De vrolijkheid was maar van korte duur, toen duidelijk werd dat ze niet de juiste richting uit ging. Dus no deal.. Jammer!
»» Maar niet getreurd, 5 minuten later werd ik al opgepikt door een gitarist met superstrakke zonnebril. Deze man bracht me een 20-tal km verder, tot in Livron.
Hoewel dit een gezellig dorpje was, was het hier niet echt liftvriendelijk. Gelukkig brandde de zon toch al wat minder. (ondertussen 19u15)
»» Na veel geknoei stopte er een vrolijke kerel die me gerust 10km verder wilde brengen. Liften naar Barcelona vond hij zeer avontuurlijk en gevaarlijk, dus ik besloot hem te vertellen over de liftreis uit 2010 naar de Albanese grens en over de plannen voor augustus 2013 naar Kroatie.
De kerel was lichtelijk onder de indruk en ging zijn nieuwe constatatie zeker die avond nog op facebook zetten: "Ils sont foux les Belges!"
Onze reputatie is dus weer gemaakt ;)
»» 10 minuutjes wachttijd leverden uiteindelijk weer een behoorlijke rit op. Deze keer een vrouw van middelbare leeftijd, volledig in Lipton-outfit!
Onderweg werd ik veel wijzer dankzij al haar weetjes over Montelimart. O.a. iets over Nougat, vogels en haar job (Liptondingen uitdelen)
Ook werd ik enkele groentjes rijker, door een tussenstop bij haar moestuintje.
Tegen 21u kwamen we dan uit op de oprit te Montelimart.
»» 21u08: Samen met mijn bagage werd ik in een klein citroënneke gepuzzeld, alwaar drie Fransozen rustig zitten te roken en te smoren. Deze speciale lift bracht me een goed stukje verder, tot een autostradeparking in Orange.
»» Hier aangekomen ontstond er al snel een waarlijk liftduel tussen mezelf en twee Franse hippies...
Sportief als ik ben, stelde ik rustig voor om om het kwartier af te wisselen, wat zij, uiteraard een fantastisch idee vonden.
Tijdens mijn laatste drie minuten lifttijd kreeg ik toch nog een lift te pakken. En wonder boven wonder had deze jongeman nog drie plaatsen! Wat dus twee tevreden hippies opleverde. Alleen kon je dit enthousiasme niet afleiden uit hun gedrag. Nog nooit z'n asociale lifters gezien!
Gelukkig moesten zij bij de aankomst aan de oprit van Nîmes, de andere kant op. Ik stond er dus weer alleen voor.
»» 22u20: Vol goede hoop begon ik verder te liften, op zoek naar een degelijke nachtlift.
Succes! Hoewel het 'slechts' 10 km betrof, zat ik nu aan de meer zuidelijke kant van Nîmes.
»» Helaas bleek het geluk stilaan op te geraken. Na drie kwartier intensief liften in het donker, besloot ik het te laten voor wat het was. Ondertussen (23u45) had ik er al ongeveer 39,5 wakkere uurtjes opzitten, dus tijd om op zoek te gaan naar een geschikte slaapplek.
De slaapplek werd gevonden, maar helaas was deze verre van ideaal.
Het zag er uit als een soort illegaal zwerverskamp met hier en daar zelfgemaakte matrassen op de grond. Verder leek de plek helemaal verlaten.
Aangezien ik stilaan zeer moe begon te worden besloot ik toch om het er op te wagen. Het grondzeil werd opengelegd (ik heb geen tent bij, want ik vlieg terug met Ryanair en de tent past niet in de handbagage) en ikzelf rolde me er lekker gezellig in op, met mijn armen rond de bagage geslagen. Je weet maar nooit ;)
Ondertussen stond de klok op 00u30.
Slaapwel!...?

Het gewijzigde plan

Plannen zijn er om gewijzigd te worden. Zeker als je naam Ian is en je graag moeilijk doet. Maar het moet gezegd zijn. De plannen lijken ook mij nu een stuk interessanter.

De aanzet voor de wijziging schuilt in de angst voor tijdsgebrek. Het blijft namelijk steeds de vraag hoe snel je ergens ter plaatse kan arriveren als je enkel en alleen maar kan vertrouwen op de goedheid van je Europese medemens. Zeker wanneer we graag 'op tijd' in Dubrovnik willen aankomen, voor Slavko's verlofdag en het jaarlijkse evenement in het sportstadion.
Het komt er dus op neer dat onze heenreis zo vlot mogelijk moet verlopen. Hoe vroeger we arriveren, hoe rustiger ons verblijf ter plaatse kan verlopen. De omweg via Praag (Praha) laten we mooi voor wat het is en we trekken in een zo recht mogelijke lijn richting Dubrovnik.

Deze wijziging was voor Ian echter nog niet ingrijpend genoeg. Na een hyperactieve zoektocht in zijn persoonlijke vakantiefotoalbums kwam hij met dit prachtexemplaar aanzetten:

Onmiddellijk begon het bij Ian te kriebelen om opnieuw te gaan varen. Hij hield dan ook zijn voet stijf totdat ik ermee instemde om ook een boottochtje in onze reis in te plannen.
Na behoorlijk wat gepuzzel en gepruts in google maps en de rest van het internet, werd de knoop doorgehakt en werd het volgende (voorlopig) definitieve plan vastgelegd.

Na ons verblijf in Dubrovnik, willen we een 200-tal km terug noordwaarts liften tot in Split, alwaar we ons met de ferry zullen laten overzetten tot in Ancona (Italië). Van hieruit zullen we onze reis vervolgen over het Italiaanse vasteland. O.a. Milaan en Torino zullen aan onze awesomeness ten prooi vallen, net als menig ander gehuchtje dat daarna toevallig op onze weg verschijnt, zoals daar zijn: Grenoble, Lyon, Nancy, Luxemburg, Brussel en als klap op de vuurpijl, het wonderschone en adembenemende kasteeldorp: Vorselaar, alwaar wij hopelijk zullen worden ontvangen door een horde fans die ons per sé allemaal willen trakteren op een lekkere frisse pint... (= hint)

Dit uiteraard allemaal op voorwaarde dat we ook ooit terug thuis geraken...

(FL)

Het plan

Waar al zeker geen twijfel over kon bestaan is het feit dat we dringend zonlicht nodig hebben. Het werd dus al snel duidelijk dat we richting het zuiden zouden trekken.
Zoals enkelen onder u zich misschien nog zullen herinneren, trokken Joris en Felix al eens al liftend tot aan de Albanese grens. (www.hitchhiketogreece.blogspot.com) Op deze zeer leerrijke reis hebben we natuurlijk ook zeer interessante personen leren kennen. Zoals men zegt: connecties zijn de achterpoortjes tot succes. Nu blijkt echter ook dat 'connecties de achterpoortjes tot een geslaagde reisbestemming' zijn.

Nadat we namelijk besloten hadden richting Middellandse Zee te trekken, nam Felix contact op met Rinke en Slavko uit Dubrovnik, Kroatië. Twee supervriendelijke mensen, waar de twee broertjes Luyckx in 2010 zijn blijven overnachten. (zie link hierboven)
Na mijn vraag om nog eens af te komen, kreeg ik volgend bericht:

Hoi Felix,
wat een gezellig berichtje van jou vanmorgen! Wij wonen nog in hetzelfde dorpje maar op een veel mooier plekje en een veel fijnere tuin en met veel meer plek voor een tent. Bovendien vinden we bezoek gezellig en het lijkt me heel leuk om je nog eens te zien, dus wat mij betreft ben je welkom hoor! Ik zal het straks met Slavko overleggen maar ik weet eigenlijk wel zeker dat hij het heel leuk vindt.
De zee is al heerlijk warm, we zwemmen elke dag. Kun je daar ook fijn van genieten als je komt.

De eindbestemming lijkt ons dus duidelijk! Waarvoor enorm veel dank aan Rinke en Slavko voor hun onbegrensde gastvrijheid!

Om ook onderweg nog iets boeiends te plannen, besloten Ian en ikzelf om ook een tussenstop te plannen in het mooie Praag. Voor het overige zullen we trachtten de reis zo goedkoop mogelijk te houden, door wild te kamperen en onderweg niet te vaak stil te houden.


De geplande route: 

(FL)

Welkom

Dag bloggertjes allemaal!

Aangezien Ian al ettelijke jaren aan mijn hoofd blijft zagen om op liftreis te vertrekken, heb ik uiteindelijk toch maar toegegeven.
Ons vage plan heeft de laatste dagen al behoorlijk wat vorm gekregen: de grote reislijnen zijn uitgezet, de data liggen, voor zover dat mogelijk is, vast en zoals u kan zien, staat vanaf heden ook onze eigenste reisblog online. Ook hebben we een vriendelijke sponsor gevonden, die ons (vermoedelijk) verkeerd begrepen heeft.

We raden iedereen alvast aan om zich als volger te registreren (rechts onder het blogarchief) om zodoende niets van onze voorbereidingen en de uiteindelijke reis te moeten missen. Hou verder ook onze facebookprofielen in de gaten, waar we zo regelmatig mogelijk updates en verwijzingen naar deze blog zullen plaatsen.

Vertrekken doen we op woensdag 7 augustus 2013. De terugkomst is voorzien op zaterdag 24 augustus, maar dit is natuurlijk onder voorbehoud. (o.a. reistempo, hoeveelheid plezier, sterfgevallen, ...)

Voel je gerust vrij om op onze berichten te reageren. Aanmoedigingen, bedenkingen, tips, pure onzin, ... alles is welkom!

Groetjes van Den Bompa en zijn Poes!

(FL)