Preview (DEEL 3)

(Lees eerst 'Preview' en 'Preview (DEEL2)')

»» 6u45, tijd om op te staan!
Na een goede nachtrust van een tweetal uurtjes en het gezelschap van een triljoen slakken, werd de dag in schoonheid gestart met een lauwe smoothie als ontbijt.

»» Rond 7u30 werd het dan tijd om opnieuw aan het liften te gaan.
Een doorsnee koppel met caravan uit de Franse Ardennen (het koppel toch alvast, van de caravan ben ik niet zeker) kon me een lift geven tot aan de parking 'la plane d'ouest', een behoorlijk stukje verderop. Onderweg stopten we nog voor een ontbijtje dat bestond uit koffie en zelfgemaakte koekjes, van de bevalling dochter.
(Ja, die was er ook. De auto achter ons bevatte blijkbaar één bijbehorende oma en twee kinderen.) Rond 8u45 kwamen we aan, waarna ik nogmaals een kleine pauze nam in het airco-bevattende winkeltje.

»» 10u20, hoog tijd om verder te gaan! Vol goede moed een Belgische chauffeur aangesproken (bleek gelukkig een Vlaming, want ik was te moe voor Frans ;) ), maar de man was niet echt enthousiast.
Gelukkig heb ik hem tijdens het tanken toch nog kunnen overtuigen, dankzij mijn geweldige persoonlijkheid.
Het werd uiteindelijk een lange, maar zeer gezellige lift en rond 11u10 passeerden we de Spaanse grens!
Mijn chauffeur begon vervolgens over zijn hevige hoogtevrees en de schrik om de Pyreneeën over te steken. :)
Jammer genoeg moesten ze een andere afslag nemen en lieten ze me uitstappen ter hoogte van Sant Feliu.
Barcelona was nu minder dan 100km veder!!

»» Rond 12u15 begon ik aan de volgende, moeizame liftsessie.
Uiteindelijk belandde ik bij Theo en Elly in de auto.
Inderdaad een Nederlands koppel met bijhorende caravan.
Zij konden me afzetten in het centrum van Barcelona!
Wat uiteindelijk ook gebeurde, nadat den Theo een paar keer verkeerd was gereden, omdat hij de gps niet snapte.

Deze heuglijke aankomst vond plaats rond 14u45.

»» Maar tijd voor rust was er pas rond 19u, na heel Barcelona doorgeknoeid te zijn op zoek naar een geschikt hostel.
Met pijn aan de voetjes en een fris pintje werd deze preview afgesloten. Op naar het volgende avontuur!

Preview (DEEL 2)

(Lees eerst 'Preview')

»» Rond 1u08, kwam ik tot de conclusie dat elke minuut vijf keer rechtveren en 10seconden rondkijken op zoek naar terugkerende zwervers, geen geweldige nachtrust kon opleveren.
Door deze slaappoging was ik eveneens weer klaarwakker geworden en ik besloot dan maar om gewoon nog wat verder zuidwaarts te proberen geraken.

»» Dit bleek al snel de juiste keuze! Een spontane kleurling vertelde me me aan het volgende tankstation af te willen zetten. Dit werd echter steeds opnieuw 'het volgende' station, waardoor ik best wel wat km's begon te vorderen. Rond 2u18 kwam ik aan in Montpelier.

»» Weer redelijk snel kreeg ik een lift te pakken. Dit keer een grietje dat me wilde meenemen uit eigenbelang. Niets verkeerd denken, ze kwam namelijk net terug van een feestje en was  gewoon heel moe en blij iemand te kunnen meenemen om makkelijker wakker te blijven.
Nadat ik haar melde zelf al 43,25 uur niet geslapen te hebben leek ze toch niet echt gerustgesteld.
Maar ondanks enkele ongeplande baanvakwisselingen, geraakten we zonder kleerscheuren om 3u27 tot in Beziers.

»» De lange rit had echter haar tol geëist. Ik was nog extra moe geworden en de auto's wilden ook niet meer bijten. Uiteindelijk, zoals altijd, wint de slaap.
Rond 4u30 werd het kamp opgeslagen. Dit keer in de berm naast de péage en met slaapzak aangezien het (eindelijk) behoorlijk was afgekoeld.

Preview

Kwestie van al een beetje te oefenen, besloot ik om al liftend naar Barcelona te trekken. Op zaterdag 27 juli hadden we namelijk een appartementje gereserveerd om daar een weekje te luieren.
Om zeker tijdig te arriveren, appartement staat namelijk op mijn naam :) , nam ik een tijdmarge van 1 week. = 200km per dag, no stress involved.
Voor diegenen die geen zin hebben om alles te lezen: ik ben reeds sinds gisterennamiddag succesvol aangekomen in Barcelona. Het is dus (te goed) gelukt.
Voor diegenen die toch werkelijk geïnteresseerd zijn, hieronder een uitgebreid verslag.
Vrijdag 19/7/2013:
»» Om op een sfeervolle manier in gang te schieten, heb je een BBQ nodig. Gelukkig was den Buts bereid om speciaal voor deze gelegenheid er eentje te organiseren. (of dat maak ik mezelf toch graag wijs)
Aansluitend op dit festijn, begon het avontuur 'en grand vitesse'. Shana, Ivan en Sunita reden namelijk 's nachts nog naar Zuid Frankrijk en ik kon nog mee. De eerste duizend km waren dus al geen probleem meer. :)
In 'Gye' hadden we wel een kleine aanvaring met een politievoertuig, maar dit bleek al bij al nog mee te vallen. (zie foto.)

Zaterdag 20/7/2013:
»» +/- 30km voor Valence werd ik uit de Ivanmobiel gegooid en begon het echte liften. Spijtig genoeg begon het niet al te vlot. De mensen negeerden me straal en mijn enige troost waren dan ook de twee plaatselijke meisjes die als vakantiejob gratis drankjes stonden uit te delen. Eén van de twee vond ik wel de moeite waard om mijn beste Frans eens voor boven te halen, wat me een boel gratis drankjes opleverde. (die in de brandende zon echt wel van pas kwamen!)
Na 2,5u afzien kreeg ik dan toch nog een lift van een baardbezittend man met een rommelauto en kind. Deze rit bracht me tot in Valence sud. Volgens hem had ik meer kans op de N7 (route national) dus dat werd dan ook het nieuwe plan.
»» En inderdaad, reeds na 15 minuten stopte er een klein autootje, met, tot mijn grote genoegen, een superknap grietje aan het stuur! De vrolijkheid was maar van korte duur, toen duidelijk werd dat ze niet de juiste richting uit ging. Dus no deal.. Jammer!
»» Maar niet getreurd, 5 minuten later werd ik al opgepikt door een gitarist met superstrakke zonnebril. Deze man bracht me een 20-tal km verder, tot in Livron.
Hoewel dit een gezellig dorpje was, was het hier niet echt liftvriendelijk. Gelukkig brandde de zon toch al wat minder. (ondertussen 19u15)
»» Na veel geknoei stopte er een vrolijke kerel die me gerust 10km verder wilde brengen. Liften naar Barcelona vond hij zeer avontuurlijk en gevaarlijk, dus ik besloot hem te vertellen over de liftreis uit 2010 naar de Albanese grens en over de plannen voor augustus 2013 naar Kroatie.
De kerel was lichtelijk onder de indruk en ging zijn nieuwe constatatie zeker die avond nog op facebook zetten: "Ils sont foux les Belges!"
Onze reputatie is dus weer gemaakt ;)
»» 10 minuutjes wachttijd leverden uiteindelijk weer een behoorlijke rit op. Deze keer een vrouw van middelbare leeftijd, volledig in Lipton-outfit!
Onderweg werd ik veel wijzer dankzij al haar weetjes over Montelimart. O.a. iets over Nougat, vogels en haar job (Liptondingen uitdelen)
Ook werd ik enkele groentjes rijker, door een tussenstop bij haar moestuintje.
Tegen 21u kwamen we dan uit op de oprit te Montelimart.
»» 21u08: Samen met mijn bagage werd ik in een klein citroënneke gepuzzeld, alwaar drie Fransozen rustig zitten te roken en te smoren. Deze speciale lift bracht me een goed stukje verder, tot een autostradeparking in Orange.
»» Hier aangekomen ontstond er al snel een waarlijk liftduel tussen mezelf en twee Franse hippies...
Sportief als ik ben, stelde ik rustig voor om om het kwartier af te wisselen, wat zij, uiteraard een fantastisch idee vonden.
Tijdens mijn laatste drie minuten lifttijd kreeg ik toch nog een lift te pakken. En wonder boven wonder had deze jongeman nog drie plaatsen! Wat dus twee tevreden hippies opleverde. Alleen kon je dit enthousiasme niet afleiden uit hun gedrag. Nog nooit z'n asociale lifters gezien!
Gelukkig moesten zij bij de aankomst aan de oprit van Nîmes, de andere kant op. Ik stond er dus weer alleen voor.
»» 22u20: Vol goede hoop begon ik verder te liften, op zoek naar een degelijke nachtlift.
Succes! Hoewel het 'slechts' 10 km betrof, zat ik nu aan de meer zuidelijke kant van Nîmes.
»» Helaas bleek het geluk stilaan op te geraken. Na drie kwartier intensief liften in het donker, besloot ik het te laten voor wat het was. Ondertussen (23u45) had ik er al ongeveer 39,5 wakkere uurtjes opzitten, dus tijd om op zoek te gaan naar een geschikte slaapplek.
De slaapplek werd gevonden, maar helaas was deze verre van ideaal.
Het zag er uit als een soort illegaal zwerverskamp met hier en daar zelfgemaakte matrassen op de grond. Verder leek de plek helemaal verlaten.
Aangezien ik stilaan zeer moe begon te worden besloot ik toch om het er op te wagen. Het grondzeil werd opengelegd (ik heb geen tent bij, want ik vlieg terug met Ryanair en de tent past niet in de handbagage) en ikzelf rolde me er lekker gezellig in op, met mijn armen rond de bagage geslagen. Je weet maar nooit ;)
Ondertussen stond de klok op 00u30.
Slaapwel!...?

Het gewijzigde plan

Plannen zijn er om gewijzigd te worden. Zeker als je naam Ian is en je graag moeilijk doet. Maar het moet gezegd zijn. De plannen lijken ook mij nu een stuk interessanter.

De aanzet voor de wijziging schuilt in de angst voor tijdsgebrek. Het blijft namelijk steeds de vraag hoe snel je ergens ter plaatse kan arriveren als je enkel en alleen maar kan vertrouwen op de goedheid van je Europese medemens. Zeker wanneer we graag 'op tijd' in Dubrovnik willen aankomen, voor Slavko's verlofdag en het jaarlijkse evenement in het sportstadion.
Het komt er dus op neer dat onze heenreis zo vlot mogelijk moet verlopen. Hoe vroeger we arriveren, hoe rustiger ons verblijf ter plaatse kan verlopen. De omweg via Praag (Praha) laten we mooi voor wat het is en we trekken in een zo recht mogelijke lijn richting Dubrovnik.

Deze wijziging was voor Ian echter nog niet ingrijpend genoeg. Na een hyperactieve zoektocht in zijn persoonlijke vakantiefotoalbums kwam hij met dit prachtexemplaar aanzetten:

Onmiddellijk begon het bij Ian te kriebelen om opnieuw te gaan varen. Hij hield dan ook zijn voet stijf totdat ik ermee instemde om ook een boottochtje in onze reis in te plannen.
Na behoorlijk wat gepuzzel en gepruts in google maps en de rest van het internet, werd de knoop doorgehakt en werd het volgende (voorlopig) definitieve plan vastgelegd.

Na ons verblijf in Dubrovnik, willen we een 200-tal km terug noordwaarts liften tot in Split, alwaar we ons met de ferry zullen laten overzetten tot in Ancona (Italië). Van hieruit zullen we onze reis vervolgen over het Italiaanse vasteland. O.a. Milaan en Torino zullen aan onze awesomeness ten prooi vallen, net als menig ander gehuchtje dat daarna toevallig op onze weg verschijnt, zoals daar zijn: Grenoble, Lyon, Nancy, Luxemburg, Brussel en als klap op de vuurpijl, het wonderschone en adembenemende kasteeldorp: Vorselaar, alwaar wij hopelijk zullen worden ontvangen door een horde fans die ons per sé allemaal willen trakteren op een lekkere frisse pint... (= hint)

Dit uiteraard allemaal op voorwaarde dat we ook ooit terug thuis geraken...

(FL)