Preview

Kwestie van al een beetje te oefenen, besloot ik om al liftend naar Barcelona te trekken. Op zaterdag 27 juli hadden we namelijk een appartementje gereserveerd om daar een weekje te luieren.
Om zeker tijdig te arriveren, appartement staat namelijk op mijn naam :) , nam ik een tijdmarge van 1 week. = 200km per dag, no stress involved.
Voor diegenen die geen zin hebben om alles te lezen: ik ben reeds sinds gisterennamiddag succesvol aangekomen in Barcelona. Het is dus (te goed) gelukt.
Voor diegenen die toch werkelijk geïnteresseerd zijn, hieronder een uitgebreid verslag.
Vrijdag 19/7/2013:
»» Om op een sfeervolle manier in gang te schieten, heb je een BBQ nodig. Gelukkig was den Buts bereid om speciaal voor deze gelegenheid er eentje te organiseren. (of dat maak ik mezelf toch graag wijs)
Aansluitend op dit festijn, begon het avontuur 'en grand vitesse'. Shana, Ivan en Sunita reden namelijk 's nachts nog naar Zuid Frankrijk en ik kon nog mee. De eerste duizend km waren dus al geen probleem meer. :)
In 'Gye' hadden we wel een kleine aanvaring met een politievoertuig, maar dit bleek al bij al nog mee te vallen. (zie foto.)

Zaterdag 20/7/2013:
»» +/- 30km voor Valence werd ik uit de Ivanmobiel gegooid en begon het echte liften. Spijtig genoeg begon het niet al te vlot. De mensen negeerden me straal en mijn enige troost waren dan ook de twee plaatselijke meisjes die als vakantiejob gratis drankjes stonden uit te delen. Eén van de twee vond ik wel de moeite waard om mijn beste Frans eens voor boven te halen, wat me een boel gratis drankjes opleverde. (die in de brandende zon echt wel van pas kwamen!)
Na 2,5u afzien kreeg ik dan toch nog een lift van een baardbezittend man met een rommelauto en kind. Deze rit bracht me tot in Valence sud. Volgens hem had ik meer kans op de N7 (route national) dus dat werd dan ook het nieuwe plan.
»» En inderdaad, reeds na 15 minuten stopte er een klein autootje, met, tot mijn grote genoegen, een superknap grietje aan het stuur! De vrolijkheid was maar van korte duur, toen duidelijk werd dat ze niet de juiste richting uit ging. Dus no deal.. Jammer!
»» Maar niet getreurd, 5 minuten later werd ik al opgepikt door een gitarist met superstrakke zonnebril. Deze man bracht me een 20-tal km verder, tot in Livron.
Hoewel dit een gezellig dorpje was, was het hier niet echt liftvriendelijk. Gelukkig brandde de zon toch al wat minder. (ondertussen 19u15)
»» Na veel geknoei stopte er een vrolijke kerel die me gerust 10km verder wilde brengen. Liften naar Barcelona vond hij zeer avontuurlijk en gevaarlijk, dus ik besloot hem te vertellen over de liftreis uit 2010 naar de Albanese grens en over de plannen voor augustus 2013 naar Kroatie.
De kerel was lichtelijk onder de indruk en ging zijn nieuwe constatatie zeker die avond nog op facebook zetten: "Ils sont foux les Belges!"
Onze reputatie is dus weer gemaakt ;)
»» 10 minuutjes wachttijd leverden uiteindelijk weer een behoorlijke rit op. Deze keer een vrouw van middelbare leeftijd, volledig in Lipton-outfit!
Onderweg werd ik veel wijzer dankzij al haar weetjes over Montelimart. O.a. iets over Nougat, vogels en haar job (Liptondingen uitdelen)
Ook werd ik enkele groentjes rijker, door een tussenstop bij haar moestuintje.
Tegen 21u kwamen we dan uit op de oprit te Montelimart.
»» 21u08: Samen met mijn bagage werd ik in een klein citroënneke gepuzzeld, alwaar drie Fransozen rustig zitten te roken en te smoren. Deze speciale lift bracht me een goed stukje verder, tot een autostradeparking in Orange.
»» Hier aangekomen ontstond er al snel een waarlijk liftduel tussen mezelf en twee Franse hippies...
Sportief als ik ben, stelde ik rustig voor om om het kwartier af te wisselen, wat zij, uiteraard een fantastisch idee vonden.
Tijdens mijn laatste drie minuten lifttijd kreeg ik toch nog een lift te pakken. En wonder boven wonder had deze jongeman nog drie plaatsen! Wat dus twee tevreden hippies opleverde. Alleen kon je dit enthousiasme niet afleiden uit hun gedrag. Nog nooit z'n asociale lifters gezien!
Gelukkig moesten zij bij de aankomst aan de oprit van Nîmes, de andere kant op. Ik stond er dus weer alleen voor.
»» 22u20: Vol goede hoop begon ik verder te liften, op zoek naar een degelijke nachtlift.
Succes! Hoewel het 'slechts' 10 km betrof, zat ik nu aan de meer zuidelijke kant van Nîmes.
»» Helaas bleek het geluk stilaan op te geraken. Na drie kwartier intensief liften in het donker, besloot ik het te laten voor wat het was. Ondertussen (23u45) had ik er al ongeveer 39,5 wakkere uurtjes opzitten, dus tijd om op zoek te gaan naar een geschikte slaapplek.
De slaapplek werd gevonden, maar helaas was deze verre van ideaal.
Het zag er uit als een soort illegaal zwerverskamp met hier en daar zelfgemaakte matrassen op de grond. Verder leek de plek helemaal verlaten.
Aangezien ik stilaan zeer moe begon te worden besloot ik toch om het er op te wagen. Het grondzeil werd opengelegd (ik heb geen tent bij, want ik vlieg terug met Ryanair en de tent past niet in de handbagage) en ikzelf rolde me er lekker gezellig in op, met mijn armen rond de bagage geslagen. Je weet maar nooit ;)
Ondertussen stond de klok op 00u30.
Slaapwel!...?