Dag 13 -16: Ma 19/8 - Do 22/8: Milano (I)

Na enkele tamme uurtjes in het nachtelijke station van Milaan, begonnen we toch weer wat te twijfelen over onze reisplannen. Sowieso dat er goedkopere alternatieven mogelijk waren.
Na heel wat geknoei via een zwakke wifi-verbinding, werd er uiteindelijk een waardig alternatief opgesteld.

Op donderdag 22/8 zullen we de Eurolinesbus nemen richting Antwerpen, met geplande aankomst op vrijdag 23/8, rond 13u.

Nu dus nog wat de toerist uithangen in Milaan en zodoende toch nog (hopelijk) met een goed gevoel naar huis!

Als er geen rampen gebeuren vormt dit berichtje het einde van onze blog.
Bedankt voor het volgen, excuses voor de late updates en hopelijk allemaal tot snel!

En onthoud: Nooit liften door Italië! ;)

PS: Het regent...

Dag 12: Zo 18/7: Bari (I) - Milano (I)

Na zoveel pech, ongeluk, tegenslag, bleinen en stijve spieren, was het enthousiasme stilaan moeilijk vast te houden. Ook was ons water op, waardoor we stilaan uitdroogden en niet eens oplosontbijt konden bereiden.

Om niet te snel op te geven plaatsten we ons weer op de baan voor nog een anderhalf uur vruchteloos liftplezier. De onbeleefdheid van de Italianen ergerde ons mateloos en uiteindelijk besloten we terug te gaan naar Bari centrum en zo snel mogelijk uit Italië te vertrekken per trein.

Jammer genoeg hield dit ook in dat we het hele eind moesten terugwandelen! Dit keer hadden we gelukkig schoenen aan i.p.v. sleffers!

Aan de rand van Bari gekomen, namen we de bus en zagen we al de kilometers die ons de vorige avond zoveel tijd en pijn hadden gekost voorbijflitsen. Zéér frustrerend.

In het station kregen we een trein te pakken naar Bologna, alwaar we moesten overstappen op de trein naar Milaan. Jammer genoeg namen we de verkeerde trein ('sneldienst' ipv gewone) waardoor we nog een boete van €52 in ons gezicht gewreven kregen. De 'pechdag' lijkt stilaan over te vloeien in een 'pechweekend'

In Milaan aangekomen, kregen we te horen dat de trein naar Parijs reeds volzet was. Het zou dus overnachten worden in het centraal station van Milaan, Als we hier niet buitengegooid worden natuurlijk ...

Het pechweekend heeft duidelijk al onze energie en reisvreugde opgevreten en nu willen we eigenlijk gewoon zo snel mogelijk in ons bedje geraken :)

VIVA ITALIA!

Dag 11: Za 17/8: Mikulici (HR) - Bari (I) => PECHDAG!

Zoveel geluk als we hadden op de heenreis, zoveel pech hadden we deze dag.
Hoewel we een viertal wekkers hadden ingesteld slaagden we er niet in om tijdig aan de bushalte te gaan staan. Aangezien we onze boot reeds hadden betaald en deze dus niet wilden missen, begonnen we aan een zware wandeling richting Dubrovnik.
Na 10km stappen begonnen we in  tijdnood te geraken en bleef de enige overgebleven mogelijkheid het nemen van een taxi. Hierdoor kwamen we gelukkig nog op tijd aan, maar wel met zéér pijnlijke voetjes, schouders en vooral kopjes, aangezien twee gigantische katers ons te pakken hadden gekregen.
Op de boot zelf probeerden we dan ook snel om geschikte 'ontnuchteringsplaatsjes' te vinden, wat niet makkelijk is met een honderdtal luidruchtige Italianen in de buurt.

Toen we in Bari aankwamen gingen we op zoek naar de autostrade, om zodoende nog op een parking te geraken voor het té laat en te donker werd.
Uiteindelijk vonden we pijltjes richting autostrade die we dan maar besloten te volgen, aangezien liften in de stad zonder succes bleef.

De wandeling tot de autostrade bleek jammer genoeg gigantisch te zijn! Opnieuw hadden we al snel twee uur en half gewandeld toen we aan een tankstation kwamen aan de rand van Bari, waar we een lift kregen van een Italiaanse man tot aan de juiste oprit.

Ook daar spendeerden we ruim twee vruchteloze uurtjes, vooraleer we de strijdbijl begroeven en onze tent in de berm gooiden.
De sleffers werden eindelijk af de voetjes gescheurd en al snel verkeerden we in dromenland.

TIP: Ga niet liften in Italië!

Dag 4-10: Za 10/8 - Vrij 16/8: Mikulici (HR)

Oorspronkelijk hadden we twee dagen Kroatische vakantie gepland, namelijk op 15 en 16 augustus. Door onze topreissnelheid werd dit nu een dikke week! Uiteraard werd dan ook overwogen om eventueel iets vroeger dan gepland door te reizen naar Italië. Toen we echter vernamen dat Slavko speciaal verlof had gepakt die dagen, werd dit idee al snel weer van tafel geveegd.

We kregen te horen dat het hier al sinds mei 2013 niet meer had geregend en de enorme droogte al de vegetatie deed afsterven.
Dit horen deed ons zo veel verdriet dat we onze Belgische talenten aanspraken om de hemelsluizen te openen. Een onweer zonder weerga was het gevolg!
Kleine modderstroompjes, overvolle cafés enz. waren schering en inslag.

We vulden het grootste deel van onze tijd met uitstapje naar de stranden in Molunat, terrasjes, wandelingen, een daguitstap naar Dubrovnik en nog zoveel meer!
Ook was er in Mikulici een plaatselijk voetbaltournooi aan de gang, waarop we massaal weddenschappen sloten en onze zuurverdiende vogels, vissen en beren verspeelden.

Vrijdag was het afscheid dan aangebroken. Als dank voor de gastvrijheid, stelden we een visserspakketje samen (vislijn, haakjes, ...) ook hadden Rinke en Slavko voor ons een verrassing, een prachtig flesje plaatselijke olijfolie. De geschenken waren bij beide partijen een prachtschot in de roos!
's Avonds volgde dan nog de voetbalfinale en de hoofdpijnbezorgende afterparty, waarna we wat zouden snoozen in de hangmat, tot de bus langs zou komen rond 5u30.

Dag 3: 9/8: Zagreb (HR) - Mikulici (HR)

Om 8u20 vertrok onze chauffeur naar Dubrovnik. Vandaag was hij al een stukje minder islamhaatpredikent en achteraf gezien was het nog een redelijk aangename rit. Toch waren er enkele asociale kantjes die weer aan het licht kwamen, zoals heel de tijd aan de linkerkant rijden en niemand voorbij willen laten steken, met als klap op de vuurpijl andere chauffeurs verbaal aan te vallen: 'De weg is niet van u alleen é!'

Gelukkig waren er dus ook enkele socialere momentjes. Een traktatie op een kriekenflap, het uitproberen van lokale kwaliteitsproducten zoals oesters, nectarines en 5kg verse vijgen. (Sindsdien hebben we geen vijgen meer aangeraakt wegens overdosis.)

Uiteindelijk kwam de rit ten einde in Dubrovnik city, waar we nog snel de bus namen tot in Zvekovica. Als we van hieruit nog konden liften tot in Gruda, zou Slavko ons komen ophalen.
Zo gezegd zo gedaan. Na een half uurtje geduld zaten we opnieuw in de wagen met een jongedame die ons afzette aan supermarkt Tommy, waar na een paar minuutjes ook Slavko ten tonele verscheen.
Na een korte kennismaking met Ian, kon onze laatste rit beginnen, net als een gezellige avond vol drank, gelach en (bij)gepraat.

Dag 2: Do 8/8: Munich (D) - Zagreb (HR)

Om 10u werden we door een stralend zonnetje uit onze tent gelokt en begonnen we aan ons ontbijtje: minute soep en choco-chino. Heerlijk!
Ook een opfrissing van onze slaapkopjes was van het hoogste belang, aangezien onze grootste troef volgens onze liftgevers ons frisse voorkomen was.

Tegen 11u30 gingen we deze troef nog eens uitspelen en blijkbaar werkte hij nog. Een jonge dame kon ons vervoeren tot in Rosenheim. Het tanksstation waar we werden gedropt, was spijtig genoeg totaal ongeschikt om te liften, maar gelukkig zagen we alles al wat helderder, nu het gestopt was met regenen.
Uiteindelijk vonden we een man met een buitenverblijf in zijn auto, die ons een klein beetje verder kon droppen op een drukkere parking.

Aangezien we nu (13u50) vlakbij de grens met Oostenrijk zaten, probeerden we eens iets anders uit. (zie foto) En toen (14u10) gebeurde het...
Een Kroatische auto stopte:
'Where are you from?'
- 'Belgium'
- 'Aha! En naar waar moet ge?'
- (verbazing) 'Dubrovnik'
- 'Jamaar mannen, ni overdrijven e, ik ga ook naar Dubrovnik. Stap maar in en dan zien we nog wel.'
Deze Kroaat had dus een dubbele nationaliteit en verbleef meestal in Mol.
We spraken af om mee te rijden tot in Zagreb en van daaruit weer elk onze eigen weg te gaan.

De rit was minder aangenaam dan gehoopt, daar onze chauffeur een rasechte racist bleek te zijn die ons aanmoedigde om de islam met geweld te verdrijven.
Bij aankomst in Zagreb gaf de chauffeur ons nog zijn nummer: 'Laat maar iets weten als je niets meer vindt, dan rijden we morgen samen naar Dubrovnik.'

Na wat rondkuieren op de parking, besloten we voor de 'easy-way' te kiezen en de volgende dag met deze man verder te rijden. We zouden nog wachten met sms-en tot het donker werd en na Ian zijn marteling, zou Felix de volgende dag voorin zitten.
Op ons berichtje antwoorde de man: 'Oké, ik kom jullie zodadelijk ophalen.'
Blijkbaar stond ons nog een nachtelijk stadsbezoek te wachten. Dit bleek uiteindelijk een enorm succes! De man deed redelijk normaal, een prachtige stad en Belgische bieren! Twee Duvels, Leffe's en enkele Stella's later, arriveerden we terug op onze parking.
Hier werd onze zoektocht naar een slaapplek echter onderbroken door een bewakingsagent die ons begeleidde naar de camping. Het werd dus een veel te korte en betaalde nacht, met als enige voordeel een verfrissende douche in de ochtend en zekerheid over de laatste kilometers.

DAG 1: Woe 7/8: Antwerpen (B) - Munich (D)

Na het bescheiden, maar zéér gezellige afscheidsfeestje, stonden we 's morgens al vroeg te popelen om aan ons avontuur te beginnen. We controleerden nog een laatste keer onze bagage en gingen toen van start...
Het bleek echter al na twee straten om een valse start te gaan, aangezien het aanvankelijk lumineuze idee van Felix, om de bagage in een overzichtelijke sporttas te steken, toch niet zo comfortabel bleek te zijn. Dus wij terug naar huis om de  bagage over te laden in de gehate rugzak.
Rond 10u15 was het dan echt zo ver.

Om niet per toeval bij een leerling van .zelf in de auto terecht te komen, namen we de tram tot aan de oprit van de autostrade alwaar we ons op voorhand geschreven bordje bovenhaalden. Het eerste doel werd vastgelegd op 'Hasselt'.
Na een kwartiertje in de miserige regen te liften, had Ian zijn allereerste lift te pakken.
Een moment om voor eeuwig te koesteren: Woe 7/8, 11u-11u25, Antwerpen - Geel Oost, chauffeur: dame van de arbeidsinspectie.
Voor ons kwam deze liftbestemming zeer goed uit, aangezien we ons al vanaf de vorige avond afvroegen of het niet beter was geweest om vanuit Geel, bij Ian thuis, te vertrekken. Nu zouden we dit dan toch nog kunnen uittesten.
En jawel, met succes!

Het busje waar we nu in belandden, behoorde toe aan een typische Limburgse jongeman. Hij kwam rechtstreeks van de Lokerse Feesten en op weg naar zijn werk bij Belfius bank. Op de vraag of hij wel fit genoeg was om te werken, volgende volgende veelzeggende uitspraken: "Het is toch maar het geld van iemand anders." en "Eigenlijk doe ik daar gewoon wat ik wil."
Wat ons betreft komt Belfius duidelijk in de aanmerking voor 'Beste werkplek van het jaar 2013'.

Na deze vrolijke rit, kwamen we aan op bet knooppunt in Lummen, de ideale plek om ons liftdoel te wijzigen naar 'Aken'.
10 minuutjes later, bleek dat we niet de enigen waren die richting Aken trokken, want rond 11u05 konden we al in een volgend busje stappen. Dit keer bij een stevig gebouwde visser. Deze brave man bracht o s verder tot de op-/afrit van Houthalen (of toch ongeveer)
Hier duurde het nog geen twee minuten of we zaten alweer in de wagen. Een mama, samen met haar kleuterzoontje. Het bleek voor haar de eerste keer te zijn dat ze lifters meenam en dat enkel omdat we er zo betrouwbaar en  verzorgd uitzagen. Wat voor Ian uiteraard een grote verrassing was om te horen. :-)
We werden afgezet in Genk en vervolgens meegenomen door een eenzame man tot net over de Nederlandse grens, waar een jonge verpleegkundige ons dan weer verder bracht tot aan een grote IKEA met bijhorende tankstations in Heerlen.
Ondertussen was het al na 13u en we besloten een korte mkddagpauze te houden bij de 'kroketmuur'. De regen achtervolgde ons nog steeds!

Twee kroketten en enkele sandwiches later, begonnen we opnieuw aan onze liftverplichtingen, tot we door de tankstationuitbaatster vriendelijk werden verzocht ergens anders te gaan staan.
Zonder morren pakten we onze spullen, aangezien we toch net vernomen hadden dat we aan de verkeerde kant van de weg stonden.
Uiteindelijk duurde het nog tot 15u11 vooraleer we weer verder konden. Deze man kon ons tot vlak bij Aken brengen en was het wachten dus wel waard.

Anderhalf uur en twee liften later stonden we op een rustige parking met zicht op het prachtige Keulen. Daar dit een rustige parking was, ging het liften ook maar rustig vooruit.
We hadden besproken om minimaal op de juiste autostrade richting Frankfurt A.M. te geraken en om die reden sloegen we ook een liftaanbod af van iemand die ons tot in de stad kon brengen
Hoewel dit zeker voor vertraging zou hebben gezorgd, heeft deze beslissing ons nog lang blijven achtervolgen. Het was namelijk een prachtige auto met privé chauffeur en een nog prachtigere dame op de achterbank. Dit had enkele aangename kilometers kunnen opleveren!

Rond 18u20 geraakten we eindelijk weer op gang dankzij een koffie- en watermachineman die ons tot in Frankfurt kon brengen, een slordige 200km verderop.
Hier aangekomen begonnen de buikjes te grollen en betraden we onze eerste Burger King van deze reis.

Bij het verlaten van dit hoogstaande restaurant, was het 21u en al redelijk donker. We kwamen overeen om nog tot 22u verder te liften en daarna op zoek te gaan naar een mooie slaapplaats.
Zo ver kwam het echter niet. Amper drie meter uit de Burger King, sprak een kerel ons aan. Na wat gebabbel, kwamen we te weten dat hij limo-chauffeur was en ons gerust nog tot Munich kon brengen, een dikke 400km dus.

Onze rugzak werden in de €140.000 kostende mercedes geladen en een zéér gezellige en lachwekkende rit kon beginnen.
Mopje van de dag: 'Wat krijgt een Nederlander die drie keer zakt voor zijn rij-examen? ....
Een oranje nummerplaat met zwarte letters!'

Na een uurtje werden de massagestoelen in actie gezet en nog eens twee uur later arriveerden we in Munich. (Inderdaad af en toe eens goed doodgereden (250km/u, aangezien de wagen gewoon niet sneller kon))

We zochten een geschikt slaapplekje naast een maisveld en waren klaar om onze eerste succesdag af te sluiten.
Jammer genoeg hong mijn matje niet meer aan de rugzak, maar buiten dat en het slechte weer: geen klachten te melden.

Slaapwel!