DAG 1: Woe 7/8: Antwerpen (B) - Munich (D)

Na het bescheiden, maar zéér gezellige afscheidsfeestje, stonden we 's morgens al vroeg te popelen om aan ons avontuur te beginnen. We controleerden nog een laatste keer onze bagage en gingen toen van start...
Het bleek echter al na twee straten om een valse start te gaan, aangezien het aanvankelijk lumineuze idee van Felix, om de bagage in een overzichtelijke sporttas te steken, toch niet zo comfortabel bleek te zijn. Dus wij terug naar huis om de  bagage over te laden in de gehate rugzak.
Rond 10u15 was het dan echt zo ver.

Om niet per toeval bij een leerling van .zelf in de auto terecht te komen, namen we de tram tot aan de oprit van de autostrade alwaar we ons op voorhand geschreven bordje bovenhaalden. Het eerste doel werd vastgelegd op 'Hasselt'.
Na een kwartiertje in de miserige regen te liften, had Ian zijn allereerste lift te pakken.
Een moment om voor eeuwig te koesteren: Woe 7/8, 11u-11u25, Antwerpen - Geel Oost, chauffeur: dame van de arbeidsinspectie.
Voor ons kwam deze liftbestemming zeer goed uit, aangezien we ons al vanaf de vorige avond afvroegen of het niet beter was geweest om vanuit Geel, bij Ian thuis, te vertrekken. Nu zouden we dit dan toch nog kunnen uittesten.
En jawel, met succes!

Het busje waar we nu in belandden, behoorde toe aan een typische Limburgse jongeman. Hij kwam rechtstreeks van de Lokerse Feesten en op weg naar zijn werk bij Belfius bank. Op de vraag of hij wel fit genoeg was om te werken, volgende volgende veelzeggende uitspraken: "Het is toch maar het geld van iemand anders." en "Eigenlijk doe ik daar gewoon wat ik wil."
Wat ons betreft komt Belfius duidelijk in de aanmerking voor 'Beste werkplek van het jaar 2013'.

Na deze vrolijke rit, kwamen we aan op bet knooppunt in Lummen, de ideale plek om ons liftdoel te wijzigen naar 'Aken'.
10 minuutjes later, bleek dat we niet de enigen waren die richting Aken trokken, want rond 11u05 konden we al in een volgend busje stappen. Dit keer bij een stevig gebouwde visser. Deze brave man bracht o s verder tot de op-/afrit van Houthalen (of toch ongeveer)
Hier duurde het nog geen twee minuten of we zaten alweer in de wagen. Een mama, samen met haar kleuterzoontje. Het bleek voor haar de eerste keer te zijn dat ze lifters meenam en dat enkel omdat we er zo betrouwbaar en  verzorgd uitzagen. Wat voor Ian uiteraard een grote verrassing was om te horen. :-)
We werden afgezet in Genk en vervolgens meegenomen door een eenzame man tot net over de Nederlandse grens, waar een jonge verpleegkundige ons dan weer verder bracht tot aan een grote IKEA met bijhorende tankstations in Heerlen.
Ondertussen was het al na 13u en we besloten een korte mkddagpauze te houden bij de 'kroketmuur'. De regen achtervolgde ons nog steeds!

Twee kroketten en enkele sandwiches later, begonnen we opnieuw aan onze liftverplichtingen, tot we door de tankstationuitbaatster vriendelijk werden verzocht ergens anders te gaan staan.
Zonder morren pakten we onze spullen, aangezien we toch net vernomen hadden dat we aan de verkeerde kant van de weg stonden.
Uiteindelijk duurde het nog tot 15u11 vooraleer we weer verder konden. Deze man kon ons tot vlak bij Aken brengen en was het wachten dus wel waard.

Anderhalf uur en twee liften later stonden we op een rustige parking met zicht op het prachtige Keulen. Daar dit een rustige parking was, ging het liften ook maar rustig vooruit.
We hadden besproken om minimaal op de juiste autostrade richting Frankfurt A.M. te geraken en om die reden sloegen we ook een liftaanbod af van iemand die ons tot in de stad kon brengen
Hoewel dit zeker voor vertraging zou hebben gezorgd, heeft deze beslissing ons nog lang blijven achtervolgen. Het was namelijk een prachtige auto met privé chauffeur en een nog prachtigere dame op de achterbank. Dit had enkele aangename kilometers kunnen opleveren!

Rond 18u20 geraakten we eindelijk weer op gang dankzij een koffie- en watermachineman die ons tot in Frankfurt kon brengen, een slordige 200km verderop.
Hier aangekomen begonnen de buikjes te grollen en betraden we onze eerste Burger King van deze reis.

Bij het verlaten van dit hoogstaande restaurant, was het 21u en al redelijk donker. We kwamen overeen om nog tot 22u verder te liften en daarna op zoek te gaan naar een mooie slaapplaats.
Zo ver kwam het echter niet. Amper drie meter uit de Burger King, sprak een kerel ons aan. Na wat gebabbel, kwamen we te weten dat hij limo-chauffeur was en ons gerust nog tot Munich kon brengen, een dikke 400km dus.

Onze rugzak werden in de €140.000 kostende mercedes geladen en een zéér gezellige en lachwekkende rit kon beginnen.
Mopje van de dag: 'Wat krijgt een Nederlander die drie keer zakt voor zijn rij-examen? ....
Een oranje nummerplaat met zwarte letters!'

Na een uurtje werden de massagestoelen in actie gezet en nog eens twee uur later arriveerden we in Munich. (Inderdaad af en toe eens goed doodgereden (250km/u, aangezien de wagen gewoon niet sneller kon))

We zochten een geschikt slaapplekje naast een maisveld en waren klaar om onze eerste succesdag af te sluiten.
Jammer genoeg hong mijn matje niet meer aan de rugzak, maar buiten dat en het slechte weer: geen klachten te melden.

Slaapwel!